woensdag 3 oktober 2018

Inspirerende broderie perse-dagen met Margaret Mew in Kerkwerve

Wat een leuk begin van de week! En van de herfst. We moesten maandag al vroeg opstaan om op pad te gaan. Zeeland ligt niet echt naast de deur en met de maandagochtendsoits met ruim 700 kilometer file vanwege de regen, hadden we een aardige rit voor de boeg. Half 8 weg dus en we hadden zoveel vertraging onderweg dat we 10 uur maar net haalden. Gelukkig nog wel op tijd om het openingswoordje van Margaret Mew te horen.



Margaret is een quiltster uit Australië, die je misschien wel kent van haar geweldige boek, Quilts of the Colonies. Vol met verhalen en patronen van quilts die oud lijken zonder dat ze dat echt zijn. En wij waren maandagochtend de gelukkigen die aanwezig mochten zijn bij een tweedaagse broderie perse workshop van haar. 



We gingen aan de slag met één van 4 broderie perse quilts die Margaret gemaakt heeft of aan het maken is. Het middenblok met de mandjes dat je hier op de foto ziet, Yeomans Daughter, met het middenstuk met de twee fazanten, Banyan Tree (helaas was deze quilt niet meegekomen vanuit Australië) of Miss Hitchens Whimsy.



Die laatste hangt aan de muur hierboven. Ik koos voor de Yeomans Daughter. Mede omdat ik nogal gecharmeerd was van de rand met pentagon-bloemen. Zo leuk! Alleen de eerste dag heb ik niet zo heel veel gedaan,omdat ik het juiste stofje niet meegenomen had. Ik had een Tula Pink-stofje gekocht met zeepaardjes en besloot daar maar wat mee te doen. Een hele andere kant op, gewoon mijn eigen quilt maken, maar wel eentje met pentagon-bloemetjes. Ik heb eigenlijk alleen een paar bloemetjes gemaakt en twee zeepaardjes uitgeknipt. Maar verder werd er wel hard gewerkt door iedereen die aanwezig was. De ene na de andere boom werd gemaakt.....



En de eerste broderie perse bloemen en fazanten kregen hun eigen plekje op een lap stof...



Er werd zelfs gatenkaas gemaakt van een Palempore-panel van Mary Koval.



Diana ging namelijk aan de slag met het middenstuk van een quilt van Di Ford. Een groot middenstuk met de bloemen en vogels uit dit panel.



Zo groot dat het meeste werk op de grond gedaan moest worden. Gelukkig waren er genoeg dames beschikbaar om af en toe mee te kijken hoe het eruit zag, zodat ze een supermooie krans krijgt voor deze quilt. Ik ben benieuwd. Helaas vliegen dagen als deze om en was het al snel tijd om naar huis te gaan. Op de terugweg geen files en zo waren we in 1,5 uur thuis om nog even door de berg met stoffen naar nieuwe vondsten te zoeken.



Want er kwam ook nog een dag 2 aan. En kon ik op dag 1 niet echt mijn draai vinden. Dag 2 was een stuk productiever. Ik kreeg namelijk net voordat ik in slaap viel de avond ervoor een geniale ingeving en wist ineens waar ik een geweldig stofje had verstopt. Een stofje dat ik ooit eens voor een prikkie op de kop tikte en wat uitermate geschikt zou zijn (dacht ik) als middenstuk voor mijn Yeomans Daughter. Dat stofje vond ik dus mooi terug en de volgende dag kon ik er lekker mee aan de slag. Het was even eng, want stel je voor dat je de boel verknipt, maar al snel had ik de hele boom, pauw, de bloemen en het schattige vogeltje uitgeknipt en kon ik lekker aan de slag. Vastzetten met Eem grove rijgsteek en daarna voorzichtig appliceren op de ondergrond.



En zo ben ik niet één, maar twee quilts gestart. Een klassieke variant met het pauwen-middenblok. En een moderne onderzee variant met de zeepaardjes en kwallen. Zal wel een poos duren voor ze allebei af zijn, maar ik ben er blij mee.



Verder was het gewoon een ultieme quiltdag. Margaret deed onder andere voor hoe backbasting applique werkt...



Ze keek mee met design-keuzes die gemaakt werden...



En ze gaf een privé-lesje appliceren. 



En als kers op de taart had ze ook nog eens Patty Harants meegenomen. Een Amerikaanse dame die ook alles over appliceren en broderie perse weet en ons ook heel veel tips gaf. Wat een mazzel!



Natuurlijk is een quiltfeest niet compleet zonder show-and-tell. En dus had Nathalie haar Antique Wedding Sampled meegenomen. In niet echt nog mooier dan op de foto. En ze had ook een supermooie huisjesquilt in wording meegenomen, maar die moet je maar gaan bekijken op haar eigen blog: http://tovernaald.blogspot.com/.



Ik had zelf mijn twee applicatietops meegenomen. De Sweet Surrender in rood en wit. En de Bountiful Life in Kaffe Fasset-stoffen. Altijd leuk om je werk te kunnen laten zien aan twee quiltheldinnen...



Margaret had ook een aantal quilts meegenomen. Zoals deze leuke kleurrijke quilt van Judy Newman. Een plaatje...



Maar ze had ook een aantal van haar eigen quilts meegenomen om te vertellen hoe ze aan dat geweldige oud-maar-toch-nieuw-uiterlijk komt. Tipje van de sluier... bruin is haar lievelingskleur.



Dit is één van haar nieuw patronen, Rosa Biddlecombe. Een quilt geïnspireerd door Engeland. Zo leuk!!! Ik had bijna het patroon gekocht, maar kon me nog net inhouden. Twee quilts starten in één weekend is keer dan genoeg.



Helaas zijn dit soort quiltdagen altijd te kort en was het veel te snel tijd om afscheid te nemen. Gelukkig hebben we de groepsfoto nog en de start van een hoop geweldige quilts-in-wording. Lieve Marscha en Francis, bedankt voor alle goede zorgen. Ik heb genoten. En dear Margaret and Patty, thanks so much for all your wise lessons and inspirations. It was truly wonderful to be in our little quilting bubble for two days. I hope to meet you girls again some day.

zaterdag 15 september 2018

Een kleurrijk geheel

Twee weken geleden waren we met de familie van mijn vriendjelief een weekend in Zeeland. Kamperen met de tent in het dorp waar mijn oma geboren is, Oostkapelle op Walcheren. We hadden een weekend uitgekozen met prachtig weer en hebben ook echt genoten van de tijd samen met onder andere een wandeling in Veere.



Tijdens het weekend ben ik ook nog even naar Kerkwerve gereden. Naar de één van de leukste quiltwinkels van Nederland. En daar kocht ik een stapel kleurrijke lapjes. Maar ook dit patroon...




Green Tea & Sweet Beans van Jen Kingwell. Een lekker kleurrijke, vrolijke quilt met veel variatie. En dat in combinatie met de nieuwe lapjes zorgde voor een golf van inspiratie. Al snel stond er een doosje vol fel en minder fel gekleurde moderne lapjes op tafel...



En werden de eerste blokken gesneden en in elkaar gezet. Ook al ging dat niet altijd helemaal vlekkeloos...



Oeps... foutje. Gelukkig was dat snel hersteld. 



En zo zagen de eerste blokjes van deze leuke quilt het levenslicht en sinds gisteravond heb ik zelfs een quiltinspecteur naast me liggen om te voor,omen dat ik weer foutjes maak...



Gezellig hoor. Al gaat ze eigenlijk het liefst bovenop het patroon zitten.



Ach, ik ga gewoon lekker verder. Het blok met de tweekleurige molentjes is bijna af. Dan eens kijken aan welk blok ik als volgende ga werken. Want ik denk dat ik me voorlopig even op dit project stort. Wordt namelijk zo lekker vrolijk van deze stofjes...

zondag 5 augustus 2018

Vakantiequilt - hulp gevraagd!!!

De laatste jaren gaat er steeds een blik vol met voorgesneden stofjes en een steeds groter wordende quilttop mee als we weg gaan op vakantie of zelfs voor een weekendje weg. Dit is mijn vakantieproject en het is zo fijn om dit project mee te nemen, omdat ik er verder niks aan hoef voor te bereiden als we op de plaats van bestemming zijn. Ik kan gewoon relaxed gaan zitten patchen.



Ook dit jaar nam ik de vakantiequilt mee naar Noorwegen en inmiddels is het al een behoorlijke quilt aan het worden. Lekker vrolijk met sprankelende kleuren. Ook stofjes die ik in Noorwegen kocht kon ik gelijk in de quilt verwerken. Maar helaas heb ik nu een probleempje. Want als ik de quilt nog wil,laten groeien heb ik extra stof van de driehoekjes nodig. En nu hoop ik dat één van jullie nog een stuk(je) van deze stof heeft liggen.



Hier een close-uw van de laatste 3 stroken die ik heb. Het gaat om een Wilmington-stof van een aantal jaar geleden uit de Birds of a Feather-lijn van Kaye England. Deze lijn is al van een aantal jaar geleden, maar misschien heeft iemand nog een stukje liggen. Mocht je nog van deze stof hebben, dan wil ik deze heel graag van je over nemen. Stuur me dan even een berichtje via mwh@quicknet.nl of laat een berichtje achter op dit blog. 

dinsdag 31 juli 2018

Over de Hardangervidda

Nadat we lekker geslapen hadden in ons hutje gingen we weer op pad richting Oslo naar het tweede hutje dat we geboekt hadden. We zouden over de nationale toeristenroute over de Hardangervidda rijden. Dit is een groot natuurpark tussen Oslo en Bergen dat gevormd wordt door een hoogvlakte. Op deze hoogvlakte leven nog rendieren in het wild en je kan er dus zomaar een ontmoeting met een rendier hebben. Al zal de kans daarop klein zijn omdat het enorm schuwe dieren zijn. De waterval die ik gisteren beschreef ligt aan het begin van deze hoogvlakte en dondert er dus met veel geraas vanaf voordat hij zijn weg verder zoekt naar één van de fjorden. En waar we hem eergisteren van onderaf bekeken hebben, deden we dat gisteren vanaf de uitkijkpunten langs de weg. 



We moesten nog een klein wandelingetje maken om de waterval te kunnen zien en het grappige is dat je dan ook het pad waar we de dag ervoor gelopen hebben zagen liggen. Ik kan me nu bijna niet meer voorstellen dat ik over die stenen heen geklauterd ben. 



We kwamen onderweg ook dit nestje tegen. Aan de linker kant ervan zie je een gat zitten. Wie weet van welk dier dit nest is? Wij hebben geen idee namelijk.



Ook van bovenaf is de Vøringsfossen tamelijk imposant. Je ziet dan pas echt goed hoe diep de val van het water eigenlijk is.



En als ik dan een foto maak van het plekje waar we gisteren zaten (aan de rechter kant bij de losse stenen bovenaan in de bocht van het riviertje) besef ik nog eens hoe gelukkig we waren om daar te kunnen zitten en de waterval vanaf die plek te kunnen bekijken.



Want dat uitizicht was van een ongekende schoonheid. Al is dit ook niet verkeerd. Ik zal maar niet vertellen waar we heen geklauterd zijn om deze foto te kunnen maken (en dag met lichte hoogtevrees)




Deze foto s wat verder weg genomen. Maar hier zie je ook goed hoe hoog en hoe steil de wanden van de vallei waarin de waterval zich stort zijn. En bovenaan zie je hotel Fossli waar ze steigers gebouwd hebben zodat toeristen die hier met bussen tegelijk heen gebracht worden hem ook goed kunnen bekijken.




Uiteraard stopten we daar ook nog even en dan verandert het hele perspectief weer. Hier zie je de waterval met het riviertje dat ervandaan loopt. De wandeling die we gemaakt hebben voerde grotendeels iets hoger gelegen langs dat riviertje.



En op deze foto zie je goed de hoger gelegen gedeeltes van de waterval. Op de eerdere foto’s zag je vooral de vrije val van 145 meter, maar hier zie je ook de rest van de waterval. Zoals je ziet hadden we niet geweldig weer. Vrij bewolkt en vrij koud en dus stapten we al snel weer in de auto om verder te rijden.



Over die weg 7, over de Hardanger Vidda dus. En dat leverde weer mooie uitzichten op. 



Met verstilde landschappen met riviertjes en poeltjes erin.



Met steenmannetjes gebouwd op stenen begroeid met wonderschone mossen (ja, ik hou mossen)



Van velden vol met Katoengras.



Van bergmeren met kleine hutjes eraan. Ik vraag me dan gelijk af wie er op zo’n onherbergzaam gedeelte gaat wonen? De Hardangervidda is zo onherbergzaam dat Roald Amundsen er zijn poolexpeditie voorbereid heeft voordat hij als eerste mens de Zuidpool bereikte.



En van de weg die nog ging komen. Zie je die palen die langs de kant van de weg staan? Ik neem aan dat deze er staan voor de sneeuwschuivers in de winter. Dus je kan je voorstellen hoe hoog de sneeuw hier soms moet liggen.




Het laatste deel van de reis heb ik geen foto’s meer gemaakt. Ik lag namelijk te slapen omdat ik niet zo lekker was. Gelukkig gaat het inmiddels beter. Maar we zijn nu dus in Haglebu, een gehucht ergens in Noorwegen op de weg naar Oslo. Het is zo klein dat we gisteren een half uur moesten rijden naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Al is het goed denk ik in de winter als je kan skiën en langlaufen wel een stuk drukker. Onze laatste nacht in Noorwegen hebben we doorgebracht in het rechter huisje dat je op de foto hierboven ziet. Lekker knus.




Ook hier is de omgeving wee prachtig. Dit keertje ligt net buiten de camping waar onze hut staat. Als we meer tijd zouden hebben, zou ik hier graag een wandeling maken. Helaas moeten we zometeen alweer vertrekken naar Oslo. Waar vanavond de boot naar Denemarken zal vertrekken. En dan zit het er alweer op deze vakantie. Nog één dag volop genieten.




Ik hoop dat jullie meegenoten hebben van al het moois dat Noorwegen te bieden heef. Wij gaan zeker een keer terug komen hier en dan zal ik misschien net als op de foto hierboven wel weer allerlei blogjes de wereld inslingeren. 

zondag 29 juli 2018

Naar de waterval

Bedankt allemaal voor het meeduimen. Want hoewel er vannacht bijna 3 centimeter water in de afwasemmer gevallen was, konden we onze tent aan het einde van de ochtend toch droog inpakken. En waar we verwachtten dat het weer een heel stuk minder zou worden, is het eigenlijk nog best lekker hier in Noorwegen. Zo’n graad of 23 met zon en af en toe een wolkje. Al waait het wel weer best hard. We hebben vandaag dus de tent definitief ingepakt en slapen de komende twee nachten in hytter, kleine huisjes die je voor een nacht of langer kunt huren.



We slapen vannacht dus in dit veredelde tuinhuisje in Øvre Eidfjord, ongeveer 2 uur rijden vanaf onze vorige verblijfsplaats. Øvre Eidfjord is het laatste dorp aan weg 7 voordat de Hardanger Vidda, een groot natuurgebied, begint. Dit is een hoogvlakte en schijnt heel erg mooi te zijn. Morgen gaan we de toeristische route over deze hoogvlakte leven, dus zullen we het gaan beleven. Vandaag hebben we onderweg een stop gemaakt in Dale. Daar worden de beroemde Noorse truien, die Mart Smeets altijd droeg tijdens de schaatsuitzendingen, gemaakt. En daar hebben ze bij de fabriek een winkel waar ze de huidige collectie verkopen, maar ze hebben ook een outlet waar je met korting de echte Dale-truien kunt kopen. En dat hebben we dus gedaan. Je zou ook een rondleiding door de fabriek kunnen krijgen, maar dat is op zondag niet mogelijk. Blijft dus op het to-do lijstje staan voor een volgende keer dat we naar Noorwegen gaan. 



Op de Hardangervidda bevind zich ook één van de beroemdste watervallen van Noorwegen, de Vøringsfossen, en als je dan toch vlakbij bent, dan moet je daar ook even een bezoekje aan brengen natuurlijk. En dan gaan we niet zoals de meeste toeristen naar het uitkijkpunt, nee wij moeten naar de waterval wandelen. 1,7 kilometer heen en ook weer terug. Valt mee zou je zeggen. 



De eerste 800 meter van de weg begonnen goed. Geasfalteerd pad en niet al te stijl naar beneden. En als je dan verderop in het dal deze regenboog ziet, dan belooft dat veel goeds. 



Totdat we het eigenlijke wandelpad opliepen. Lekker steil naar beneden met boomwortels en rotsige stukken waar je meer moest klauteren. Ach, zo beleef je nog eens wat. Maar als je niet goed ter been bent, neem deze wandeling dan niet en ga de waterval vanaf het uitkijkpunt bij hotel Fossli of bij het uitkijkpunt Fossetromme langs weg 7 bekijken. Dan blijf je langer gezond van lijf en leden.



We hadden tijdens de wandeling wel heel mooie uitzichten op de rivier onder ons. Die op sommige stukken heel snel stroomde. Indrukwekkend hoe groot de kracht van water soms kan zijn.



Kijk maar eens naar deze stroomversnelling. Net een centrifuge op volle snelheid.



Het was soms echt doorbijten met veel klimmen en klauteren over losgeraakte stenen, maar gelukkig hebben we niet opgegeven. Want uiteindelijk werden we beloond met een fantastisch mooie waterval. De Vøringsfossen is met zijn 182 meter hoogte één van de hoogste watervallen in Europa. Het water heeft een vrije val van 145 meter. Echt indrukwekkend. Vøring is dan ook afgeleid van het oud-Noorse woord voor eervol of trots. Het is dus de eervolle of trotse waterval. 



Natuurlijk wilden wij zo dicht mogelijk bij de waterval komen en staken dus de rivier over met het hangbruggetje dat er hing. Nog één paadje en dan zouden we echt een geweldig uitzicht hebben.



Nou dat hebben we geweten. Het pad dat we namen was vrij steil, had wederom veel losse stenen erop liggen (groot en klein) en was tot overmaat van ramp ook nog vrij glad door het stuifwater dat van de waterval af kwam. Ik kon daar na een paar minuten niks meer zien door mijn zonnebril vanwege alle druppels die erop zaten. 



Op een gegeven moment vond ik het echt mooi gewees en durfde echt niet meer verder. Maar wat was dat de moeite waard!!! Want het was één van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. Een majestueuze waterval waardoor je jezelf heel nietig gaat voelen en als klap op de vuurpijl ook nog eens een regenboog in het stuifwater. WOW!!!! Je ziet op de foto hierboven wel mensjes die nog verder gegaan zijn, maar dat zijn pas echt waaghalzen. De mensen bovenaan de rots staan op het uitkijkpunt bij hotel Fossli. 



Ook hier raak je als vanzelf onder de indruk van het water. We stonden vrij hoog, maar werden ook nat van het stuifwater zo hard raast deze waterval naar beneden.



Ik vond het zo mooi dat ik wel een half uur gewoon heb zitten kijken naar de waterval. En nog zou ik weer even terug willen gaan.



Al zal hij er dan meer zo uit zien. Hier was een wolk voor de zon geschoven en je krijgt gelijk een heel ander gezicht. Maar op deze foto kun je wel goed zien hoe hoog het water opstoof. Zie je die nevel aan de linker kant van de foto? 



Nog even een foto van vriendjelief en toen was het weer tijd om terug naar de auto te gaan. Weer een behoorlijk stuk klimmen en klauteren, maar we waren zo voldaan van de geweldig mooie waterval dat ook dat wel meeviel om te doen. Nu zitten we lekker met de beentjes omhoog op de veranda van ons hutje. Straks zullen we vast lekker gaan slapen, zodat we morgen weer uitgerust aan de volgende etappe van onze terugreis kunnen beginnen.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...