zondag 22 juli 2018

Reizen door Noorwegen

“Het gaat niet om de bestemmingen waar je uiteindelijk uitkomst, maar om de ongelukken en herinneringen van onderweg”- Penelope Riley

Bovenstaand citaat is zeker van toepassing op reizen door Noorwegen. Gisteren gingen we met de auto van Lillehammer naar Sykkylven en hoewel het een rit van een uur of 5 zou zijn volgens het navigatiesysteem, hebben wij er veel langer over gedaan. Elke keer kwamen we weer de meest betoverende landschappen tegen. Elke keer weer een klein feestje voor het oog. En elke keer moest ik weer uitstappen om foto’s te maken en gewoon even alles in me op te nemen. Ik weet niet meer precies de plaatsen waar deze foto’s genomen zijn, maar als je de route Lillehammer - Otta - Lom - Geiranger - Hellesylt - Sykkylven volgt dan kom je ze allemaal tegen.


Spiegelende meren zoals deze...


Monumenten voor overstromingen om ons eraan te herinneren dat zoveel moois ook een keerzijde kan hebben




Geweldige vergezichten over rivieren naar de hoogste pas van Noorwegen waar nog sneeuw ligt.




Een mooie stavekirke in Lom waar veel reizigers even een korte stop maakten....



Om onder andere de mooie draakornamenten op het dak van de kerk te bewonderen



Snelstromende rivieren met een idyllische pleisterplaats erbij....




Waar waaghalzen zich behendig naar beneden stortten in het woeste water...



Maar waar wij een stop maakten voor een kop thee of koffie en een verse wafel.



Langs de wegen stonden wee overal borden die ons waarschuwden voor elanden. Helaas hebben we er wederom geen gezien.



Over de meren en rivieren op het hoogste punt van de weg had je prachtige grijze vergezichten zoals deze. Wie zegt dat grijs geen kleur is?




Op de weg naar Geiranger kwamen we dit prachtige landschap tegen. Zo’n mooi kleurenpalet. Ik voel inspiratie voor een nieuwe quilt aankomen. Groen, grijs, klein beetje roze en wat blauw.



En dat allemaal terwijl vriendjelief achter het stuur zat in onze auto, waarvan wonderbaarlijk genoeg de airco het ineens wel weer deed. Vreemd!!!



Hier werd ik bijna het blijst van tijdens de hele rit. SNEEUW!!! En ook nog eens heel dicht bij in een geweldig landschap. Je snapt het al, daar moest ik even uitstappen...




En in de sneeuw lopen. Alleen jammer dat ik even vergeten was dat ik sandalen aan had en dat sneeuw nogal koud kan zijn als je erin weg zakt. Brrr... en die airco stond ook nog eens aan in de auto. Blij dat ik een dekentje mee had. Maar... ik heb in de sneeuw gestaan. Joepie!!!



Je kan je toch zomaar voorstellen dat er echt trollen leven in dit landschap?



Misschien wel hier achter één van de watervalletjes of naast de beekjes?



Wat we niet door hadden was dat het navigatiesysteem ons recht naar Geiranger leidde. Tja, die moderne techniek zorgt soms voor aangename verrassingen. Geiranger stond namelijk op mijn lijstje om te zien. En dan met name het Geiranger fjord dat op de werelderfgoedlijst staat. Konden we zo ineens afvinken. En op die boot zouden we dan later nog wel een tripje maken door een ander fjord dachten we...



We hadden alleen weer niet door dat het navigatiesysteem ons via een veerboot naar de volgende bestemming zou leiden. We hadden ook een andere route kunnen nemen, maar dat zou een uur of 3 extra kosten, dus tja, dan is de keuze snel gemaakt. En wat was het geweldig!!! Zoveel moois om te zien. En de toch Geiranger - Hellesylt is ook nog eens 20 kilometer lang en duurt een uur. Genoeg tijd om al dat moois in je op te nemen.



Hier zie je nog net Geiranger met de grote cruiseboot voor anker liggen. We kwamen van bovenop de berg bij die sneeuw. 



Langs de wanden van het fjord storten zich meerdere watervallen naar beneden. Deze heet de zeven zusters. Volgens de mythe zijn de zussen ongetrouwd en brengen ze het hoofd op hol van de vrijgezel die aan de overkant van het fjord woont.



Dat is deze waterval. En die grijpt daarom naar de fles. Zie je de vorm van de fles ook in de waterval?




Hier zie je beide watervallen tegenover elkaar liggen. Voor eeuwig gescheiden door het fjord.




Deze scheur in de rotswand schijnt erin gehouwen te zijn door de duivel. Gelukkig kon hij zijn werk niet afmaken, omdat het licht werd en de zon begon te schijnen...




En dan staan er ook nog flink wat (inmiddels verlaten) boerderijen langs het fjord. Die je alleen kan bereiken via het fjord. Die niet gewoon via de weg, maar alleen maar met een boot. Dit was een vrij vruchtbare boerderij waar veel fruit geteeld werd en waar geiten gehouden werden. Maar toch werden de omstandigheden te zwaar en verlieten de laatste bewoners in 1961 de boerderij. Ik vermoed met pijn in hun hart, want qua uitzicht woon je hier op één van de meest fantastische plekjes op aarde lijkt mij.



Soms lijkt een uur een eeuwigheid te duren, maar gisteren was een uur in een wip voorbij. En moesten we de boot weer verlaten om verder naar de camping te rijden. Ik heb geen foto’s meer gemaakt tijdens het laatste stukje van de reis, want we wilden eigenlijk gewoon de tent opzetten en wat eten. Wel kan ik je ons plekje van afgelopen nacht en komende nacht laten zien...




Camping Sjøbakken in Sykkylven. Wat mij betreft een aanrader. Lekker rustig met net (al is het wat oud) sanitair. En met geweldige uitzichten...



Op de besneeuwde bergtoppen van de Sunmore Alpen.




Nog een keertje van een andere hoek omdat de foto zo mooi is ;-)



En nog een foto van onze tent en auto. Zodat je kan zien wat een mooi plekje we hier hebben. Ik ga zo lekker slapen. Morgen weer op pad naar Flåm om familie te ontmoeten. Voor nu oogjes dicht... 


Een tochtje door Gudbrandsdalen

Gisteren hadden we een reisdag en ik dacht heel naïef dat ik dan wel een blogje overvrijdag zou kunnen schrijven. Niet dus, maar daarover in een volgend blogje meer. Eerst wil ik jullie meenemen naar het prachtige Gudbrandsdalen, het gebied bij Lillehammer. We hebben daar vrijdag namelijk een tochtje gemaakt en kwamen heel veel mooie dingen tegen.



Zoals dit kerkje in Fåvang



Of deze prachtige staafkerk in Ringebu. 



Natuurlijk hadden we zo nu en dan ook geweldige panorama’s voor ons liggen waar ik toch echt even voor uit de auto moest stappen om een foto te nemen.



In Noorwegen zie je vrij veel waarschuwingsborden, voor herten, voor elanden en dus ook voor schapen. En meestal kom je dan niks tegen helaas.



Maar die schapen zijn wel nieuwsgierig en grazen gewoon langs de kant van de weg, steken soms ook op hun dooie gemak over en als je dan voor ze stopt willen ze ook nog wel weten met wie of wat ze te maken hebben. Op dit schaap hebben we wel een paar minuten staan wachten voor hij verder banjerde.



Je komt ook mooie rode boerenhoeven tegen op zo’n ritje.



Om het uiteindelijke doel te bereiken. De hel (Helvete is Noors voor hel). In Noorwegen zijn er meerdere plekken met deze naam, maar hier wordt de hel gevormd door kleine en grote pot holes, gaten in de grond die ontstaan zijn in de laatste ijstijd doordat rotsen en smeltend ijs door de bodem heen sijpelden. 



De wandeling begon vrij rustig met trappen en gelijkmatige paden.



Maar al snel gaf ik de camera en bijbehorende tas over aan vriendjelief o zelf de rugwaarts te nemen en mijn handen vrij te hebben. Het blijft toch den dingetje klimmen en klauteren met die rottige enkel van mij die nooit helemaal genezen is. Maar dat maakt het misschien alleen maar extra leuk om toch dit soort dingen te doen.



Want hoewel het een lastig tochtje omlaag was, was het eindpunt meer dan de moeite waard. Op zulke plekken voel je echt hoe nietig en eindig wij als mens zijn en dat de natuur zo oneindig veel sterker is.



En dat zelfs op ondenkbare, op het eerste gezicht onvruchtbare plekken zomaar leven kan ontstaan zoals deze varen op een rotswand.



En dat de natuur met al zijn vormen misschien wel mooier is dan wel schilderij (of quilt) een mens dan ook kan maken.



Met perefectie tot in de kleine details...



Een idyllische schoonheid van het ruige...



Kracht door herhaling....



En een geweldig kleurenpalet. Kortom, wij hebben genoten van de uurtjes die we in deze hel doorbrachten. Mocht je in de buurt van Lillehammer zijn, dan is dit zeker een aanrader om te bezoeken ook al staat deze bestemming niet in de reisgidsen. Even googelen op Helvete Espedalen en je vind de plek waarschijnlijk vanzelf. Na dit bezoekje reden we terug naar Lillehammer. Daar heb ik geen foto’s genomen, omdat we vooral wat winkeltjes bezocht hebben en eten gekocht hebben voor die avond.


Maar ik kan jullie nog wel ons plekje op camping Rybakken laten zien. Lekker aan het water met schaduw in de middag (deze foto is ‘s ochtends genomen). We hadden wel wat last van lawaai van de weg die iets verderop lag en de trein die een paar keer per langs kwam. Maar ik geloof dat dit voor de meeste campings in de 9mgeving daar geldt. De meeste liggen namelijk pal aan de weg en deze lag er tenminste nog een eindje vanaf.




Ondanks dat hebben we toch genoten op de camping. Het was er verder erg rustig met ruime plaatsen en zo af en toe een zwaan die langs kwam zwemmen.

donderdag 19 juli 2018

Over plannen die wijzigen

We hadden best langer in Oslo willen blijven, maar het was vandaag alweer tijd om verder te reizen. Het oorspronkelijke plan was om vanuit Oslo in één keer naar Ålesund te rijden, maar plannen zijn vaak nogal flexibel bij mij. Zeker op vakantie. En dus besloten we om tot Lillehammer te rijden, daar te overnachten en daarna gewoon verder te gaan. Stuk relaxter en dan konden we misschien ook Lillehammer nog even bekijken. Vriendjelief is nogal een sportfanaat, dus dat kwam goed uit. Zo gezegd, zo gedaan.



En als je dan toch onderweg bent en je komt langs Hamar, dan kan er ook nog wel even een stop gemaakt worden bij het Vikingskipet. De schaatstempel in Noorwegen waar menig succes gevierd is. Erg leuk om even te zien, al konden we niet naar binnen. Verder hebben we nog een rondje door Hamar gelopen, maar als ik eerlijk ben was dat niet veel soeps. Heb ik dus ook geen leuke foto’s van om jullie te laten zien.



Een groot deel van de reis reden we langs dit meer. Het Mjøsa. Dit is het langste meer van Noorwegen en is meer dan 100 kilometer lang. Op de foto zie je Lillehammer aan de overkant liggen. Toen we een camping wilden zoeken in Lillehammer vonden we alleen maar hele dure van €35 of meer per nacht. Dat werd ons een beetje te gortig. Vooral omdat de plannen wederom gewijzigd waren er we een paar dagen hier zouden blijven. We moesten dus een alternatief vinden.



En na een keer fout rijden wat ons een omweg van ruim een half uur opleverde, kwamen we op een leuke camping aan. Rotnavigatiesysteem ook. Het omrijden zorgde wel ervoor dat we dit mooie uitzicht op de rivier konden vastleggen. Zo heeft elk nadeel toch weer zijn voordeel.



De tent opzetten vandaag was nog even een challenge. Ik had namelijk de stokken verkeerd neergezet en er ging nog wel meer mis, maar inmiddels zitten we al een paar uur op een mooi plekje met een nog mooier uitzicht. Vriendjelief een boek lezend op zijn e-reader en ik een blogje tikkend op mijn iPad.



Het leukste aan de camping vind ik dat ik eindelijk weet zelf mag koken. Uit eten gaan is best leuk en lekker. Maar zelf koken op je dooie gemakkie is soms minstens net zo leuk. Vanavond maakte ik dit eenpansgerecht. En eigenlijk meer voor mezelf, dan voor jullie, schrijf ik hier het recept op, zodat ik het later nog eens kan maken. Snij twee kipfilets in kleine stukjes. Verhit olijfolie in een hapjespan, doe de kip erbij en flink wat Siciliaanse kruiden en braad de kipblokjes aan. Haal ze uit de pan en zet even apart. Bak intussen een zakje aardappelpartjes (meegenomen uit Nederland) in de olijfolie in de pan (voeg eventueel nog wat extra olie toe als het te weinig lijkt) en als de aardappeltjes lekker een knapperig korstje hebben, bak dan ook 2 in blokjes gesneden paprika’s mee (een gele en een rode). Als deze lekker gebakken zijn, doe dan de kipstukjez terug en warm ze goed door. Voeg een paar eetlepels tomatensaus of wat tomatenpuree toe en geniet van een lekker maaltijd! Vandaag dus niet een heel spannende dag gehad. Morgen gaan we wat dingetjes hier in de omgeving bekijken, misschien kan ik dan meer foto’s laten zien.






Al wilde ik jullie deze foto van de jonge koeien aan de overkant niet onthouden. Daar krijg je toch als vanzelf een zen gevoel van?

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...